بگو دوباره ببارد به دشت چشمانم دو بی قرارترین ابرهای چشمانت
مباد پلک ببندی مباد خسته شوی، مخواه تشنه بماند دوباره مهمانت
چه اعتراف قشنگی همین که در من تو شبیه معجزه ای نو طلوع کردی و بعد،
مرا به سمت بهاری ترین غزل بردی وَ سخت تازه شدم در هوای بارانت
تو را کدام منادی به سمت من خوانده است؟ وَ از کدام نشانی به من رسیدی تو؟
تو از کدام تباری که اینچنین در من جنون تازه به پا کرده است طوفانت
تو موج موج مرا در خودت رها کردی، به هیچ ساحل امنی نمی رسم در تو
تو را کدام اهورا به هم چنین آمیخت: جنون و شعر و عشق و عطش ریخت در جانت
* * *
نمی شود که در این قصه باز لیلا من…نمی شود که در این قصه باز مجنون تو…
زنانه نیست تمنای من ولی بگذار که باز سربگذارم به روی دامانت
(۱.)
تو مثل ماه بلندی و
دست من کوتاه!
پلنگ زخمی این بیشه ها منم آری!
که از نبود تو در درد خویش می پیچم
طلوع کن بر من!
و شانه های خودت را برای من بگشا
که گریه مرهم خوبی برای دلتنگی ست…
(۱۱)
نه به باران
نه به برف
تشنگی در من جز با لبخند تو فرو نمی نشیند
(۱)
بال گشوده ام با شوق
تنها، دستی باید که اشارتم دهد تا پرواز…
(۲)
پرده ی اول:
دریا بود و تو بودی
خورشید بود و تو بودی
و «عشق»
آغازین سرود آدمیت
که درست قبل از اولین ثانیه های زاده شدن
فرشته ای زیر گوشم زمزمه کرد
پرده ی دوم :
دریا هست و تو هستی
خورشید هست و تو هستی
و آسمان
مرا به ملکوتی می رساند دور
-اگر بال پریدنم باشد-
از کدام روزن از کدام دریچه
پرواز را بیاغازم؟
پرده ی سوم :
دریا هست و
خورشید هست و
آسمان هست
تو اما…
«نسیان»
شروع وسوسه ای دیر در من،
که دیگر نه ایمانم به پنجره هست نه پرواز
(این را درست قبل از اولین ثانیه های سرگردانی
کسی زیرگوشم زمزمه کرد)
و… پرده ی صفر :
بال های پوسیده در پیله را
خط بطلان می کشم از نو
دریا تویی
و خورشید تویی
و آسمان تو
و من
پرنده ای می شوم در آغوشت
