من در زندگی ام بعضی آدم ها را هرگز نخواهم بخشید. و این آدم ها آدم هایی نیستند که مجبورم کردند طوری زندگی کنم که خوشایندم نبود. یا آدم هایی که مرا دست کم گرفتند. یاد آدم هایی که می توانستند مرا به سمتی سوق بدهند که از استعدادهایم بیشتر بهره بگیرم و ندادند. یا آدم هایی که در دوستی کم گذاشتند برایم. یا آدم هایی که خودخواهانه از کنارم گذشتند. یا آدم هایی که تصمیم هایشان مستقیم یا غیر مستقیم بر زندگی ام اثر ناخوش گذاشت. یا آدم هایی که مرا اینگونه که هستم نتوانستند بپذیرند.
آنها آدم هایی هستند که کلام شان- حرفشان یا نوشتارشان- هراسی از امروز یا آینده در دلم انداخت. آدم هایی که چون خود به جایی نرسیده بودند یا رسیده بودند و خوشایندشان نبود، بی واهمه از اثری که بر ذهن من ِمخاطب می ماند، کلمات تلخ و هراس آور خود را بر سرم آوار کردند. آدم هایی که می خواستند ایمانِ کم خود و ناامیدی شان را به من تزریق کنند. و آنگاه که نوبت من بود، برای به چنگ آوردن آینده، یا نگه داشتن خوشی های امروزم، باید چند باره تلاش می کردم. هم برای نگه داشتن یا رسیدن به آنچه می خواستم و هم برای پرهیز از فکرهای منفی و نا امیدی در کمین نشسته، که اثر ناگزیر کلام آن ها بود. من آن آدم ها را هرگز نمی بخشم.