بعضی آدم ها هیچ وقت بزرگ نمی شوند. هیچ وقت رشد نمی کنند. هرچقدر هم سرشان توی کتاب های مختلف باشد. هرچقدر هم سال به سال به تجربه شان افزوده شود. تجربه هایی که هیچ گاه درسی از آن ها گرفته نمی شود.
بعضی آدم ها همیشه مثل یک کودک دبستانی می مانند،یا یک نوجوان سرکش دوران راهنمایی یا جوان نا پخته ی دبیرستانی و سال های اول دانشگاه، هرچند سال ها می گذرد و آنها مدرک ها به مدرکشان می افزایند، بی آنکه حتی یک نمره ی قبولی از معلم زندگی بگیرند. این آدم ها همیشه مردودند.
