با تو خودم هستم |

جاده می شوم که تو از من بگذری

نه تیره ام نه روشن

غبار خاکستری راهم که بر تن ات می نشینم

خاموش و سبک

برگ برگ ات فرو می افتد از شاخه ام

چشم وا کنی

زمستانم

ناتمام و سرد

بی رنگم

رنگم کن با مداد رنگی ِ بودنت

دستم را بگیر

و از خیابان حادثه ها مرا بگذر

به هیچ عصای سپیدی آنقدر اطمینانم نیست

که به چشمهای تیره ی تو

خیسم کن

در مجادله ی تگرگ و برگ،

پاییز نیستم که فرو افتم از شاخه ات